Wenecja, do której chce się wracać. O książce „Wenecja. Mały atlas hedonistyczny”

Do Wenecji wracałem wiele razy i wciąż mam ochotę się spakować i pojechać tam raz jeszcze. Podobnie z radością sięgam po kolejne książki o tym mieście na wodzie. Są takie miejsca, które po podróży zostają przede wszystkim na zdjęciach, do których czasem nawet nie zaglądam. Z Wenecją jest inaczej. Wraca w pamięci światłem odbitym w kanałach, wąskimi przejściami między domami, zaskakującym widokiem na mały plac i tym szczególnym uczuciem, kiedy skręcasz w kolejną uliczkę, idąc bez konkretnego celu, a i tak masz wrażenie, że jesteś dokładnie tam, gdzie chcesz się znaleźć.

Od pierwszych stron widać też, że nie jest to zwykły przewodnik. I właśnie tu, moim zdaniem, tkwi to „napisanie inaczej”, o którym wspominałem. Sama Lucie Tournebize napisała o tej książce, że to nie do końca przewodnik i nie tylko album o Wenecji. To raczej zaproszenie, by zanurzyć się w uliczki i zakątki tego miasta.

Bardzo podoba mi się układ książki. Publikacja otwiera się laguną, tak, jakbyśmy patrzyli na Wenecję z daleka, a potem prowadzi przez kolejne dzielnice miasta: San Marco, Dorsoduro, San Polo, Santa Croce, Cannaregio, Castello i Giudekkę. Każda część zawiera opis układu danej dzielnicy, jej charakterystykę i podpowiedź, dlaczego właśnie ona może cię zainteresować. Potem pojawiają się kolejne tropy, szczegóły, fotografie, mapy i propozycje wędrówek. Bardzo lubię taki sposób opowiadania o mieście, bo przypomina on prawdziwe chodzenie po Wenecji: raz patrzysz szerzej, raz zatrzymujesz się przy detalu, raz idziesz według planu, a czasem ruszasz w nieznane.

W tej książce znajdziesz też mapy i proponowane trasy spacerów. Dzięki temu ten atlas nie jest tylko zbiorem pięknych fotografii – albumem do pooglądania i odłożenia na półkę. On cały czas lekko popycha cię w stronę miasta. Zachęca, żeby pojechać do Wenecji, wyjść poza najbardziej uczęszczany szlak, skręcić gdzieś w bok, przejść przez kolejny mostek i zobaczyć, co kryje się kilka kroków dalej.

Spośród dwojga współautorów to Guillaume Dutreix odpowiada za opowieść obrazem. I dobrze to widać, bo zdjęcia nie są tu tylko ilustracją do tekstu. One współtworzą opowieść o Wenecji. Ja zresztą bardzo cenię książki ilustrowane przez autorów, bo wtedy słowo i obraz prowadzą czytelnika w tym samym kierunku i pokazują, że autorzy naprawdę byli w miejscach, o których opowiadają. Tutaj dokładnie tak to działa.

Zatrzymałem się też przy samym słowie „hedonistyczny”. Im dłużej czytałem i oglądałem tę książkę, tym bardziej miałem poczucie, że ten przymiotnik nie jest ozdobą ani chwytem marketingowym. Chodzi raczej o przyjemność niespiesznego bycia w Wenecji. O radość patrzenia, spacerowania, smakowania miasta, zatrzymywania się przy detalach, przy wodzie, przy fasadach, przy codzienności, która w Wenecji bywa równie ciekawa jak jej najbardziej znane zabytki. To hedonizm rozumiany nie jako ostentacyjny luksus, ale jako uważność i przyjemność odkrywania.

Ten hedonistyczny wymiar książki podkreśla jej przepiękne i staranne wydanie. Twarda oprawa, doskonały papier, szyty blok, setki zdjęć, mapy proponowanych tras i starannie przemyślany układ sprawiają, że chce się do niej zaglądać nie tylko przed wyjazdem, ale także po powrocie. To jedna z tych książek, które równie dobrze sprawdzą się jako inspiracja do podróży i przedłużenie pobytu dzięki wspomnieniom.

Gdybym miał zamknąć tę recenzję w jednym zdaniu, napisałbym tak: to nie jest książka o Wenecji do szybkiego przekartkowania, ale do niespiesznego smakowania miasta.